Najlepsze single 2011

Chyba jeszcze nigdy wcześniej nie ułożyłem tak poważnej listy singli. Wybaczcie, że bez opisów poszczególnych kawałków, ale liczę na waszą znajomość tematu oraz całościowe odsłuchy wszystkich piosenek. Zdarzały mi się już drobne piątki czy dziesiątki i nawet ta lista miała początkowo być cztery razy krótsza, ale ułożenie w kolejności stu utworów to olbrzymie wyzwanie i co chwila przypominały mi się kolejne tegoroczne hity. Kiedy ma się problemy z wybraniem dwudziestu pięciu płyt, trudno w ogóle myśleć o ułożeniu jakiegokolwiek rankingu z pojedynczymi kawałkami, których rocznie słucha się tysiące. Jakoś się udało, ale nie przywiązujcie wagi do miejsc. Pewien jestem jedynie numeru pierwszego.

Dobierając utwory kierowałem się wyłącznie frajdą, jaką mi sprawiają. Tylko tym. Czterominutowe zastrzyki dopaminowe. Praktycznie sama muzyka taneczna, pop, odrobina hip hopu, ze dwa gitarowe rodzynki i absolutne minimum balladowe. Bez oglądania się na listy przebojów, portalowe rankingi i listy dj-skie. Bez doszukiwania się większych schematów, prób wytłumaczenia roku, ujęcia go w jakiś model. Bez szukania kunsztu i drugiego dna. Bezpretensjonalny hedonizm z jedną tylko regułą – jeden artysta, jeden utwór. Mam nadzieję, że te cztery playlisty sprawią wam tyle przyjemności, ile mi.

Wybrane piosenki pokazują idealnie, jaki w tej chwili jest profil strony – wyraźnie kierujący się w stronę muzyki tanecznej, lekki, powoli zbliżający się do “lajfstajlowego”. Jeśli strona ma się utrzymać na szczycie, innej drogi nie widać. Muzyka stricte indie, poza drobnymi przebłyskami, nie oferuje w tej chwili niczego interesującego, więc niech pozostanie gatunkiem sekundarnym. Naprawdę niezależne rzeczy z kolei mało kogo obchodzą, co wyraźnie widać w statystykach – wolicie to, co już znacie. Nie ma w tym nic dziwnego czy karygodnego. Wcale nie zniechęca mnie to jednak do wrzucania kolejnych postów o kasetowo-winylowym undergroundzie, niech to będzie taka wisienka na torcie i smaczek dla tych pięćdziesięciu koneserów (z szesnastu tysięcy!).

Dominować będą jednak uk bass i house – w przyszłym roku mam nadzieję, że uda mi się jeszcze szerzej prezentować klubowe brzmienia, odkrywać nowe i interesujące twarze hip hopu oraz przemycać popowe single, których i tak, jak dobrze wiem, słuchacie z przyjemnością. Pojawi się też więcej metalu.

Na początku stycznia miało otworzyć się Poptones, ale do tego nie dojdzie. Z dwóch przyczyn. Primo, nie umiem oddzielić popu od “alternatywy”. Zbyt dużo jest artystów granicznych, sprawiających problem w zaszufladkowaniu. Potraktowanie nowej strony bardzo wąsko nie przyniosłoby z kolei sukcesu, bo ścieżkę plotkarską odrzuciłem. Kusiła, nie powiem. Secundo, Niezal pożera sześć do ośmiu godzin dziennie, nawet nie chcę myśleć co by się działo przy dwóch stronach. Do osób proponujących stworzenie redakcji – nikt nie będzie harować za darmo przy cudzym projekcie. Spójrzcie na konkurencję, kilkunastoosobowe ekipy nie są w stanie zapewnić choćby codziennych update’ów. Nie mówiąc o tym, że wszyscy chcieliby pisać tylko recenzje (dostaję zgłoszenia, a jakże).

Żeby nie przedłużać niepotrzebnymi rantami, na kolejnych czterech stronach znajduje się sto ulubionych przeze mnie tegorocznych kawałków o singlowym potencjale. W przyszłym roku nowa organizacja treści i częstsze podsumowania powinny pomóc w śledzeniu wszystkiego na bieżąco, na razie jednak większy kęs.

Jutro najlepsze albumy.

Łukasz Warna-Wiesławski, 22 grudnia 2011 o 5:32

« Macy Gray coveruje Arcade Fire, Radiohead i Yeah Yeah Yeahs

Echoes of Silence The Weeknd już dostępne! »